Η Athens, ιδιωτική ντετέκτιβ, πιστεύει ότι οι περισσότερες εγκληματικές πράξεις έχουν ήδη «διευθετηθεί» προτού καν αντιληφθεί κάποιος ότι έχει διαπραχθεί έγκλημα. Η αλήθεια βρίσκεται συνήθως εκεί ντετέκτιβ Αθήνα , μπροστά στα μάτια όλων, περιμένοντας κάποιον με την απαραίτητη επιμονή για να την εντοπίσει. Εκείνη έχει χτίσει ολόκληρη την καριέρα της πάνω σε αυτή ακριβώς την επιμονή. Το γραφείο της καταλαμβάνει τον δεύτερο όροφο ενός κτιρίου που κάποτε στέγαζε ένα τυπογραφείο – και τις υγρές μέρες, η μυρωδιά του μελανιού πλανάται ακόμα στους τοίχους. Κρατά το παράθυρο ανοιχτό, το ραδιόφωνο κλειστό και ένα μόνο φωτιστικό αναμμένο, καθώς υποστηρίζει ότι οι φωτεινοί χώροι ωθούν τους ανθρώπους να δρουν, ενώ οι σκοτεινοί τους ωθούν να μιλούν. Οι πελάτες που ανεβαίνουν τη σκάλα σπάνια φεύγουν χωρίς να αποκαλύψουν περισσότερα από όσα σκόπευαν αρχικά να πουν.
Βρέθηκε σε αυτό το επάγγελμα αργά και εντελώς τυχαία. Σπούδασε ιστορία, πέρασε χρόνια αρχειοθετώντας δημόσια έγγραφα και ανέπτυξε μια ασυνήθιστη αντοχή στην ανία – ένα προσόν που αποδείχθηκε πολύτιμο αργότερα. Εκεί που άλλοι ερευνητές κυνηγούν τη δράση, η Athens κυνηγά την επιμονή. Συγκρίνει φράσεις, διασταυρώνει ημερομηνίες και ελέγχει τα έγγραφα ξανά και ξανά. Έχει εντοπίσει υπεξαιρέσεις επειδή ένα κόμμα βρισκόταν σε λάθος σημείο, και έχει βρει χαμένους κληρονόμους επειδή ένα πιστοποιητικό βάπτισης ερχόταν σε αντίθεση με την οικογενειακή ιστορία που διηγούνταν επί εξήντα χρόνια. Οι γνωστοί της λένε αστειευόμενη ότι λύνει υποθέσεις βασιζόμενη στη στίξη. Εκείνη αποδέχεται το αστείο – άλλωστε, είναι ουσιαστικά αληθινό, και το να την υποτιμούν την έχει βοηθήσει πολύ στη δουλειά της.
Ο χώρος όπου εργάζεται ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα της. Είναι ένα μέρος με διακεκομμένες ιστορίες, όπου σύγχρονα κτίρια στέκονται πάνω σε θεμέλια που μπήκαν πριν από αιώνες, και όπου άνθρωποι ζουν στο ίδιο τετράγωνο για δεκαετίες χωρίς να έχουν ανταλλάξει ποτέ κουβέντα. Η Athens γνωρίζει ότι η γεωγραφία διαμορφώνει τη μαρτυρία. Ένας μάρτυρας που ισχυρίζεται ότι δεν είδε τίποτα, μπορεί απλώς να κοιτούσε προς τη λάθος κατεύθυνση. Περπατά στις γειτονιές, καταγράφοντας οπτικές διαδρομές, εμπόδια, καθώς και τα μονοπάτια που πραγματικά ακολουθεί ο κόσμος, σε αντίθεση με εκείνα που απεικονίζονται στους χάρτες. Όταν η ιστορία δεν ταιριάζει με το έδαφος, εκείνη εμπιστεύεται το έδαφος. Το πεζοδρόμιο, υποστηρίζει, δεν λέει ψέματα, ούτε αλλάζει ποτέ την εκδοχή του.
Οι συνεντεύξεις της δεν ακολουθούν κάποιο προκαθορισμένο σενάριο. Θέτει ανοιχτές ερωτήσεις και περιμένει. Έχει διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να αντέξουν τη σιωπή για μερικές στιγμές, με αποτέλεσμα όσα λένε στη συνέχεια να αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα από όσα είχαν αρχικά σχεδιάσει να μοιραστούν. Δεν διακόπτει, δεν παρεμβαίνει στη ροή του λόγου και δεν προσποιείται ότι γνωρίζει ήδη την απάντηση. Έχει παρατηρήσει ότι οι υποδείξεις προκαλούν αμυντική στάση, ενώ το γνήσιο ενδιαφέρον οδηγεί στην αποκάλυψη πληροφοριών. Κάποτε, ένας νεαρός αστυνομικός τη ρώτησε γιατί δεν ζητά απλώς την αλήθεια. Εκείνη απάντησε ότι η αλήθεια δεν είναι κάτι που απλώς «ζητάς»· είναι κάτι για το οποίο πρέπει να δημιουργήσεις χώρο, ώστε να μπορέσει να αναδυθεί.
Δεν έχουν όλες οι υποθέσεις μια λύση. Εκείνη διατηρεί έναν χώρο για στοιχεία που παραμένουν «ημιτελή» και επιστρέφει σε αυτά ακόμη και μετά από χρόνια, όταν πλέον επικρατεί ησυχία. Κάποιες αφορούν ανθρώπους που εξαφανίστηκαν χωρίς εξηγήσεις. Άλλες αφορούν γεγονότα που θα έπρεπε να έχουν συμβεί, αλλά δεν συνέβησαν ποτέ. Έχει μάθει να αποδέχεται ότι ορισμένα ερωτήματα επιβιώνουν περισσότερο από τον ίδιο τον ερευνητή — και ότι το να το αναγνωρίζεις αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτείσαι. Απλώς φυλάει τα στοιχεία εκεί όπου μπορεί να τα βρει ξανά, ώστε, αν προκύψουν νέα δεδομένα χρόνια αργότερα, να υπάρχει χώρος για να «προσγειωθούν». Η υπομονή, λέει, δεν είναι απλώς μια αρετή σε αυτή τη δουλειά· είναι η ίδια η ουσία της εργασίας, ενώ όλα τα άλλα είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία.
Τις μέρες που ο χώρος γύρω της μοιάζει υπερβολικά θορυβώδης και οι υποθέσεις της εξαιρετικά ασαφείς, κατευθύνεται προς το παλιό κτίριο και στέκεται απ’ έξω για λίγο, πριν ανέβει τις σκάλες. Αναγνωρίζει τους ανθρώπους που πέρασαν σιωπηλά από τον χώρο εργασίας εκείνη την εβδομάδα — ο καθένας τους κουβαλώντας μια ιστορία που είχε προετοιμάσει, και ο καθένας τους παρουσιάζοντας κάτι ελαφρώς διαφορετικό από αυτό που είχε αρχικά δημιουργήσει. Δεν θεωρεί τον εαυτό του πρωταγωνιστή και αποθαρρύνει όποιον το υποστηρίζει αυτό. Είναι ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την ουσία των πραγμάτων.